Gereformeerd Gezind

[gazelle]

L.S.

Ruim een week geleden heb ik op een zondagmiddag en -avond "Knielen op een bed violen" van Jan Siebelink gelezen. Ik had er al het één en ander over gehoord en gelezen en ben er ook zelf aan begonnen. Het gaat over een man en zijn echtgenote die een tuinderij hebben. De man komt steeds meer in de sfeer (macht ?) van zeer bevindelijke heren.
Jan Siebelink heeft aangegeven dat het ze sterk autobiografisch is (hij is in Paauwiaanse sfeer opgegroeid) en schrijft mild, betrokken. Ik heb mijjn ogen niet droog kunnen houden bij het lezen. Niet vanwege de bevindelijke heren - op deze manier ken ik de bevinding niet - maar vanwege de intieme, tedere en ook tragische band tussen de beide echtgenoten. De man is de hoofdfiguur maar eigenlijk vind ik de vrouw de held. Zonder meer een mooi boek dat ik kan aanraden.

Gazelle

[jeanne]

Ik heb 'Knielen op een bed violen'vandaag ook bij de bieb gereserveerd. Zodra ik het gelezen heb, horen jullie mijn mening. Hij stond al een tijdje op mijn verlanglijstje!

[hstolk1701]

Ook ik heb het boek van Jan Siebelink gelezen. Heel mooi vanwege de liefde waarmee hij het schreef. Een aantal weken geleden verscheen een gesprek met de schrijver in Trouw. Onderstaande geef ik graag door:

Siebelink schreef 'Knielen op een bed violen' in zeven, acht maanden tijd. Het greep hem aan, vertelt hij. De benauwenis waarin de vader op zijn sterfbed verkeert - zal hij in de buitenste duisternis belanden? - sloeg schrijvenderwijs op hém over. ,,Het was de compassie met die man. Ik kon werkelijk niet meer ademhalen, de trap niet op zonder te hijgen. Ik heb me in het ziekenhuis laten nakijken, blijk ik astmatische bronchitis te hebben. Nooit geweten. Tot het eind van mijn leven moet ik tweemaal daags inhaleren.''

De benauwenis had ook te maken, vermoedt hij, met de twijfel of hij er wel een roman over mócht schrijven. ,,Als mijn vader dit vanuit de hemel ziet, zal hij het niet goedkeuren, denk ik. Terwijl ík de voorbeeldige zoon was. Ik zal misschien geld aan dit boek verdienen, er lof voor verwerven - terwijl wij daarvoor niet op de wereld zijn. Wij zijn hier om kennis te verwerven omtrent de ellendige staat van onze ziel. ''

De auteur zegt het zonder een spoortje ironie. Schrijvers als Biesheuvel, 't Hart en Wolkers rekenden af met hun calvinistische jeugd. ,,Ik probeer juist steeds dieper in die wereld door te dringen. Ik wil het écht weten. Intellectuelen als Rudy Kousbroek vinden dat je je moet schamen voor het geloof. Het is en vogue om het achterhaald te noemen. Ik vind dat armoede. Ik zou bang zijn om gestraft te worden voor zulke uitspraken. Ik weet niet zeker of er een God is. Het kan heel goed zijn dat Hij er is. Het zou mij niet verbazen als ik straks voor de Rechter moet verschijnen. Vind je dat raar?''

Huib Stolk

[Dirkje]

Inmiddels heb ik het boek van Jan Siebelink ook gelezen.
Inderdaad mooi beschreven, je voelt de beklemming van het ‘geloof’ van de hoofdpersoon mee. En hoe beklemmend is dat…. Ik kan me voorstellen dat niet-christenen die dit boek lezen, niets meer van het geloof willen horen. Aan ons de taak om uit te leggen dat we wel dezelfde psalmen zingen (tussen haakjes: de psalmverzen aan het begin van ieder deel zagen er in de context van dit verhaal ineens ook veel ouderwetser uit vond ik) en dezelfde bijbelteksten lezen, maar toch een heel andere betekenis geven aan het geloof. Best lastig vind ik. Herkenbaar?

[Roel van Kleef]

Inmiddels heb ik Siebelink's boek ook een paar keer gelezen.
Zijn schrijfstijl vind ik geweldig.

De manier, waarop met name de vrouw en oudste zoon
met de geestelijke omslag van man en vader omgaan
is ontroerend herkenbaar.
De figuur van de jongste zoon heb ik wat meer moeite mee.

De reden, waarom ik het boek meer dan één keer heb gelezen is
(uiteraard) het optreden van Mieras cs.
En de verwijzing in het boek zelf naar de "Paauwianen".
Heb me afgevraagd: Is hier sprake van een karikatuur?
Worden bepaalde zaken niet te dik aangezet?
Moet het niet passen in een beeld, dat we, dat men, van de
"zwaren" behoort te hebben?

Vooralsnog aarzel ik.
Want helemaal onherkenbaar is het bepaald niet.
Tenminste: Niet in de polder, waar ik woon.
Thuislezers, huissamenkomsten, gezelschappen die kerkmuren
overstegen (overstijgen?), dat herken ik wel.
Ook: De geestelijke politie, die oordeelt over en ingrijpt in
iemand's geestelijk leven. Benauwend.
"Wat kun je vertellen, over je Avondmaalsgang?"
Veel minder snel: Over je Avondmaalsmijding!
Die vraag en andere vragen naar iemand's geestelijke staat.
Denk niet, dat het typerend is voor "Paauwianen"alleen.
Zij staan hierin model.

Tegelijk: De geestelijke strijd van de hoofdpersoon, die
leidt tot een totaal andere koers wordt overtuigend beschreven.
En wat me, tenslotte, in het boek vooral treft, is dat
de schrijver niet spottend beschrijft.
Niet kwetsend ook, naar mijn beleving.
In dat opzicht zijn collega's vaak veel te ver gegaan.

[Arieka]

Het boek van Jan Siebelink heb ik op mijn stapel met vakantieboeken gelegd. Een paar weken terug was ik er al in begonnen, maar toen ontbrak me de tijd om me er goed in te kunnen verdiepen. En wat ik las, vond ik al behoorlijk aangrijpend. Dus daarom wacht ik nog even.
_________________
Door vol te houden, bereikte de slak de ark. (Spurgeon)

[jeanne]

Ik heb Knielen op een bed violen net uitgelezen en was onder de indruk van het boek en op de manier waarop het is geschreven. Inderdaad zonder cynisme en zelfs zonder negatieve inslag richting de hoofdpersoon Hans Sievez. Erg indrukwekkend vond ik beschreven van begin tot het eind wat de invloed was van de 'bekeerden' op het leven van Hans en hoe zij hem in hun greep hadden. Vanuit hen gezien denk ik zelfs nog goedbedoeld ook, maar zo zonder liefde en troost. Zo theoretisch en weinig praktisch. Ook het feit dat de bekering alleen Hans gold(tenminste misschien, och mocht het gebeuren ......) en dat zijn vrouw en twee zoons hierbij niet betrokken werden door de predikers omdat zij toch niet bekeerd waren en het ook niet konden worden. Er werd ook niet geprobeerd om hen de liefde van God te laten voelen, maar zij werden alleen gedwongen tot het meemaken van de huisdiensten die hun niets zeiden. Zij begrepen het gewoonweg niet. En men deed ook geen liefdevolle poging het uit te leggen; zelfs Hans hun man en vader kon dit niet.

Na het lezen van dit boek viel het me op dat deze (in zichzelf gekeerde) christenen nog steeds bestaan. Dat de omgeving hier vaak niets van snapt en het hen ook niet op een begripvolle manier wordt uitgelegd, met liefde. Dan vraag je je af of dit dan de manier is om christen te zijn in deze wereld. Ik kan me voorstellen dat wanneer men is opgegroeid in deze sfeer, men deze nooit helemaal los kan laten. Dat blijkt wel uit de reakties van de schrijver zelf.

Al met al een prachtig boek om te lezen. Heel subtiel geschreven.

[Arieka]

Ook ik heb het boek van Jan Siebelink inmiddels gelezen. Ik wil hier een paar (voor mij) aangrijpende dingen aangeven:

- De invloed van de heren in het zwart.
- Hun aandacht, die alleen naar Hans uitging en niet naar de rest van het gezin.
- De opmerking van de jongste zoon dat het leven van zijn vader alleen draaide om zijn geloof. Hoe dwars deze jongen ook was, hij had daarin wel voor een groot deel gelijk.
- De trouw waarmee zijn vrouw Margje hem blijft verzorgen en omringen.
- Hoe de doodstrijd wordt beschrijven en dat Margje en de kinderen niet meer tot Hans mogen spreken.

Zomaar enkele punten uit dit lezenswaardige boek. Ik heb me echt zitten afvragen of deze manier van het beleven van het geloof nog veel voorkomt: zo ingekeerd, zo op de eigen persoon gericht, zo weinig naar hen "die buiten zijn" gericht.
_________________
Door vol te houden, bereikte de slak de ark. (Spurgeon)

[Roel van Kleef]

[Dodo]

Ik heb het boek bijna uit. Met het meeste wat jullie hierboven schrijven kan ik het wel eens zijn. Toch vind ik het alles bij elkaar, hoe knap ook geschreven, een akelig boek. Zo veel wat in de naam van het ware geloof kapot gemaakt wordt.
Heeft iemand websites van recensies voor mij? Ik kan niet zo veel vinden, zelfs niet op de site van het rd. (maar dat is ook een snertsite)
_________________
"Poets have been mysteriously silent on the subject of cheese." - G.K. Chesterton

[Roel van Kleef]

[Gerrie]

Ik heb het boek ook bijna uit.
En ik ben met je eens, dat de religie zo negatief wordt beschreven.

Ir. van der Graaf schreef een recensie in de waarheidsvriend (10 maart 2005).
Daarin noemt hij het feit, dat er een karikatuur van de Pauwianen wordt neergezet.

Ik heb ook een recensie uit het RD van 26-1-2005.
Deze kan ik echter op de website niet vinden.

Deze recensies voegen verder niet zo veel niets toe.

[Dodo]

Wat ik me sterk afvroeg bij het lezen van dit boek: snappen onkerkelijke mensen waar dit over gaat? Er zit zoveel "jargon" in!
_________________
"Poets have been mysteriously silent on the subject of cheese." - G.K. Chesterton

[Dodo]

http://www.wapenveldonline.nl/viewArt.php?art=553#top, dit is de recensie die in Wapenveld heeft gestaan.
En dit: http://www.eo.nl/portals/programs/episode.jsp?episode=6046505 is de link naar het radio-interview met Siebelink.
_________________
"Poets have been mysteriously silent on the subject of cheese." - G.K. Chesterton

[Arieka]